Sam en Jos van Rooijen

Samuel (Sam) van Rooijen
☆ 17 mei 1926 - 28 maart 2020

Johanna (Jos) van Rooijen - Alblas
☆ 23 maart 1936 - 31 maart 2020

Sam en Jos van Rooijen

Naam:               van Rooijen

Voornaam:       Samuel

Roepnaam:       Sam

Geboren:           17 mei 1926 te Loenersloot

Overleden:        28 maart 2020 te Laag-Keppel

Naam:               van Rooijen - Alblas

Voornaam:       Johanna

Roepnaam:       Jos

Geboren:           23 maart 1936 te Mijdrecht

Overleden:        31 maart 2020 te Laag-Keppel

Relatie: Sam en Jos zijn de ouders van Sylvia en Eveline, de schoonouders van Ton en Dick en de opa en oma van Casper en Naomi, Justin en Sabine, Christian, Julian en Rowan.

Levensverhaal zoals door de familie verteld in het artikel in het Dagblad AD

Sam en Jos werden geboren als kinderen van grote gezinnen op het Utrechtse platteland, nabij de Vinkeveense Plassen. Hij in 1926 in Loenersloot, zij in het 10 kilometer verderop gelegen Mijdrecht.

,,Ze waren er niet rijk maar wel gelukkig’’, vertelt schoonzoon Ton Bruijne mede namens zijn vrouw Sylvia (56), haar jongere zus Eveline (49) en zwager Dick Dokter. Sam van Rooijen was in zijn jonge jaren het liefst lekker buiten bezig.

Verzetsman en marinier

,,Vissen en jagen deed hij graag, dieren opzetten, bezig met de boomgaard. In de oorlog was hij actief in het verzet, samen met zijn broer, bijvoorbeeld bij het droppen van wapens.

Na de bevrijding werd hij marinier en werd hij ingezet in de strijd tegen de Japanse bezetting van Indië, dat later overging in de politionele acties tegen de Indonesiërs. Daar heeft hij veel meegemaakt, waar hij vaak over vertelde. Hij sprak ook vloeiend Maleis, hij kon zelfs als tolk dienen.’’

Samen schoonrijden

Jos wilde eigenlijk onderwijzeres worden, maar dat is er nooit van gekomen. Haar ouders hadden er al moeite mee dat ze naar de Mulo ging in plaats van naar de huishoudschool. Zij leerde Sam kennen op de ijsbaan in Mijdrecht.

,,Jos was gek op schaatsen, vooral schoonrijden. Ze hebben dat samen veel gedaan in Mijdrecht, maar ook na hun verhuizing naar Ommen: samen zwieren op de ijsbaan van het Laarbos. Toen had je nog winters hè.’’

Plastiform

Na hun huwelijk verhuisden ze eind jaren 50 eerst naar Zwolle, waar zij op kantoor ging werken bij Philips en hij in een timmerfabriek waar ze ook hout plastificeerde. Daar ontstond het idee voor een eigen fabriek: Plastiform, al sinds 1961 fabrikant van bladen voor tafels, bureaus en balies en panelen voor de meubelindustrie en interieurbouw.

De fabriek begon in een hal naast het station van Ommen, waarin ook een eenvoudige woonruimte werd afgetimmerd met spaanplaatmuurtjes. Later is een woning naast de hal gebouwd.

,,Ze zijn eigenlijk met niks begonnen, maar gaandeweg is het uitgegroeid tot een goedlopend bedrijf dat nog steeds bestaat.’’ Tegenwoordig is Plastiform gevestigd aan de Nieuwelandstraat in Ommen.

Houtvesterswoning

Het ondernemende paar verhuisde eind jaren 70 naar het witte vrijstaande herenhuis aan de Stationsweg 14, met een vrije zichtlijn naar havezate Het Laar.

Die villa, omstreeks 1915 in opdracht van baron Van Pallandt gebouwd als woning voor de houtvester van het landgoed Eerde en Het Laar, is gezegend met 1,5 hectare grond. Zeker na de verkoop van Plastiform, zo’n 25 jaar geleden, kon het paar er met volle teugen van genieten.

Hij liep het liefst altijd in zijn werkklof­fie rond. ‘Sam is altijd een boertje gebleven’, zei Jos dan.

Fazanterie

Jos en Sam van Rooijen in hun tuin aan de Stationsweg, met de bloeiende blauwe regen.

,,Sam hield van tuinieren en zijn fazanterie. Hij hield fazanten in allerlei hokken, dat was zijn grote passie. Verder verzamelde hij postzegels en Friese staartklokken, en hielden ze allerlei soorten huisdieren. Ook paarden, waar Sylvia en Eveline op reden.

Hij liep het liefst altijd in zijn werkkloffie rond. ‘Sam is altijd een boertje gebleven’, zei Jos dan. Jos hielp zelf ook regelmatig mee in de tuin, zoals in de herfst om blad op te ruimen. Voor het bedrijf deed ze veel administratie. En ze gaf veel tijd aan haar beide dochters en aan haar vijf kleinkinderen, allemaal jongens.’’

Burenhulp

De laatste jaren ging het met de gezondheid achteruit. Lopen werd moeilijker. Eerst kreeg Jos te maken met dementie, later ook Sam. Maar ze wilden in hun villa blijven wonen, zolang het kon. Met de hulp van de thuiszorg van Carinova en de buren Ekkelkamp en Frens ging dat ook lang goed.

,,Maar eind vorig jaar kreeg Jos een TIA, ze was daarna bang dat ze zou vallen en durfde daarom haast niet meer uit bed te komen.

Toen hebben we voor hen een plekje gevonden in zorghotel de Gouden Leeuw in Laag-Keppel, dicht bij Doetinchem waar Sylvia en ik wonen. Daar hadden ze een gezamenlijke slaapkamer en een zitkamer met nog allerlei bekende meubels en schilderijen uit Ommen.’’

Ineens corona

,,Daar waren ze nog dik drie maanden happy samen, de verzorging en het eten waren goed. Ze kregen ook volop bezoek van vrienden en bekenden. Naast hun ouderdomskwalen en dementie mankeerden ze eigenlijk niets.

Maar toen kwam ineens corona; waardoor het kwam weten we niet, maar het is meer zorgcentra overkomen. Daarna ging het snel. Jos raakte als eerste besmet, Sam wilde haar niet alleen laten en kreeg het zo ook. Gezien hun leeftijd en het verloop konden ze niet meer naar het ziekenhuis.’’

Niet naar binnen

,,We mochten niet meer naar binnen, de verpleging verzorgde hen op hun kamer. Wel hebben we een paar keer voor hun raam gestaan - ze zaten op de begane grond - en konden we nog een paar keer bellen.

Zaterdag is Sam overleden, toen was Jos nog redelijk. Maar maandag ging het ineens slechter en is zij dinsdag ook overleden. Het is heel hard dat het zo moet gaan, heel onwerkelijk allemaal. Maar ze hebben een fantastisch leven gehad.

Het was net een Siamese tweeling. Ze blijven voor altijd bij elkaar: in Ommen, waar ze zestig jaar zo fijn hebben gewoond.’

Sam

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf,
't is vreemd, maar die vergeet je,

het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

Toon Hermans

Jos

Samen plezier, samen op reis
samen een éénheid, samen eigenwijs
samen kwaad en samen goed
samen verdriet en samen weer moed
nu is het einde daar, dat doet pijn
Maar troost is te weten weer samen te zijn

 

Op maandag 6 april 2020, heeft de uitvaartplechtigheid plaatsgevonden onder leiding van Ds Hazeleger.
Sam en Jos zijn samen begraven op de begraafplaats Laarmanshoek in Ommen.

Het gastenboek van Sam en Jos. Laat een mooie tekst achter als je je herinnering wilt delen.

Namens de familie is Agnes Boer de contactpersoon, u kunt haar bereiken via de telefoon of app.

Share this story:

Rouwkaart Sam

Rouwkaart Jos

Liturgie Dienst

Foto's

Muziek