Afscheid nemen is herinneren

Afscheid nemen is herinneren | Agnes Boer Uitvaart en Begeleiding

Afscheid nemen is herinneren

Wanneer iemand overlijdt, volgen we vaak een bekend ritueel.
In de week van de uitvaart maken we keuzes:
wordt het een begrafenis of crematie?
Welke bloemen passen bij haar?
Welke muziek bij hem?

Je zoekt naar herkenning. Naar verbondenheid.

Maar als ik terugkijk op uitvaarten die ik heb begeleid —
of heb meegemaakt als moeder, vriendin of dochter —
dan zie ik iets anders.

Het echte afscheid is vaak klein.
Het herinneren is groot.

Een uitvaart is misschien wel meer een moment van vasthouden
dan van loslaten.

Lees ook: Afscheid en het leven — over hoe afscheid verweven is met het leven zelf.

Als iemand er niet meer is

Na de uitvaart komt de stilte.
Het moment waarop je voelt: ze is er echt niet meer.

Geen koffie meer samen in de ochtend.
Geen wandelingetje.
Nooit meer zijn grapjes.
Niet meer de warmte van haar hand.

Het gemis is rauw. En eenzaam.

En dan ineens…
een geur die je kent.
Een liedje op de radio.
Een kleur die haar lievelingsjurk had.

Herinneringen glippen onverwachts naar binnen
en brengen, heel voorzichtig, troost.

Je kunt je eigen ritueel maken.
Een herinnering schilderen.
Haar naam op een kaartje schrijven.
Zijn ring aan een kettinkje dragen.

Wil je echt afscheid nemen?
Misschien hoeft dat niet.

Afscheid nemen tussen de regels door

Soms wordt afscheid nemen begrensd door omstandigheden.
Tijdens de pandemie, toen regels en beperkingen ons leven bepaalden,
was het niet vanzelfsprekend om samen te komen.

Geen arm om iemand heen.
Geen hand vasthouden.
Geen volle kerk of aula.

En toch: afscheid nemen is herinneren.
Dat kan ook in stilte.
In kleine kring.
Met beelden, woorden, gedachten.

De liefde blijft.
Ook zonder groot ritueel.

Meer hierover lees je bij:
Voor wie ik er ben
Uitvaartbegeleiding